ازار ازار

ازار ازار. [ اِ زا اِ زا ] ( ع صوت مرکب ) کلمه ای است که بدان میش را خوانند برای دوشیدن.

کلمه ایست که بدان میش را فرا خوانند برای دوشیدن

💡 مرا ازار تو سختست بر دل و گر نه هیچ کامم نیست در دل

💡 گفت چه بر سر فکندی از ازار گفت کردم آن ردای تو خمار

💡 همیشه ز هر عیب پاکیزه بود زبان و دو دست و ازار علی

💡 سنگیش در بغل باغیش در رخان کوهیش در ازار موییش در کمر

💡 چو در ازار قصب یار سازدش پنهان سهیل رفته به زیر سحاب را ماند

💡 بست ازار، آنگه و در باز کرد چین بچین، عربده آغاز کرد