ادم بن اسحاق قمی

[ویکی اهل البیت] آدم بن اسحاق قمی. «آدم بن اسحاق قمی» که در زمره راویان ثقه، و عالمان وارسته شیعه قرار داشت.
او در سده دوم هجرت، همانند اجدادش، در شهر قم می زیست. عصر زندگی وی با دوران امامت ائمه طاهرین علیه السلام و روشنگری های آن بزرگواران پیوند خورد و جلوه ای ویژه به خود گرفته بود. از دیگر سو، حیات وی با خودکامگی های حکمان بنی عباس مصادف بود که عرصه را بر پیروان مکتب علوی تنگ کرده بودند. آدم بن اسحاق در چنین شرایطی نه تنها مرعوب دشمنان نشد؛ بلکه توانست خود را در فهرست شیعیان راستین جای دهد، به گونه ای که پس از گذشت سال ها با وجود دسیسه های فراوان برای محو آثار تشیع، نام او همانند بسیاری از عالمان و راویان شیعه بر سر زبانهاست.
قمی، از راویان و محدثان قم است که نسبش به قبیله اشعری در یمن می رسد، عده ای از افراد این قبیله پس از فتوحات اسلامی در ایران ساکن شدند و در میان آنها از راویان و علمای شیعه بسیار یافت می شد که از جمله این افراد، آدم بن اسحاق بوده است.
خاندان او از شیعیان بزرگ و قابل اعتمادی بودند و کثرت راویان و عالمان در میان آن ها به خوبی مشهود بود. پدرش؛ اسحاق بن آدم توفیق یافت از امام رضا علیه السلام روایت نقل کند. در همین فرصت موفقیت های فراوانی کسب کرد که در تربیت و بارور ساختن ریشه های اعتقادی فرزندش بی تأثیر نبود.
«زکریا بن آدم؛ عموی آدم بن اسحاق بود و به گفته ابن داود: جایگاه ویژه ای نزد امام رضا علیه السلام داشت. زکریا که از راویان و یاران صدیق آن امام و نیز امام جواد علیه السلام بود، روایت گری قابل اطمینان، عالمی فرهیخته و فقیهی نامدار در عصر خود به شمار می آمد و در بیان عظمتش همین بس که امام رضا و حضرت جواد علیها السلام بارها از او به نیکی نام بردند.
زکریا بن آدم وقتی که به امام رضا علیه السلام عرض کرد: می خواهم اهل بیتم را ترک کنم. حضرت فرمود: چنین کاری مکن؛ زیرا به وسیله تو از آن ها (بلاها و گرفتاری ها) برطرف می شود، آن چنان که به وسیله پدرم - اباالحسن کاظم علیه السلام - بلا از اهل بغداد دفع شد.
عبدالله بن صلت قمی از یاران امام رضا علیه السلام می گفت: در آخر عمر حضرت جواد علیه السلام نزدش رفتم و شنیدم که می فرمود: خداوند، صفوان بن یحیی و محمد بن سنان و زکریا بن آدم را از طرف من پاداش نیکو عطا فرماید، آن ها نسبت به من وفادار بودند...
آدم بن اسحاق منسوب به قبیله بزرگ «اشعریون» است که پس از فتوحات اسلام در بخشی از سرزمین «ایران» سکن شدند.

💡 زبان معلم را از پشت گردن در آوردند! ابو يوسف يعقوب بن اسحاق معروف به اين سكيت از علماى بزرگ ادبيات عرب است.متوكل خليفه عباسى در زمان وى مى زيست، او درخواست كرد، آن عالم بزرگ شيعى برفرزندان خليفه به نام هاى معتز و مؤ يد تدريس و تعليم نمايد.

💡 بنابراين ميان هر پيامبرى و پيامبر بعدى ده پدر، نه پدر و هشت پدر فاصله بود كههمه پيامبر بودند. و براى هر پيامبرى جريان يافت همان چيزى كه براى نوح و آدم و هودو صالح و شعيب و ابراهيم جريان يافت تا نوبت به يوسف بن يعقوب بن اسحاق بنابراهيم رسيد، آن گاه پس از يوسف اسباط يعنى برادرانش رسيد تا نوبت به موسى بنعمران - صلى الله عليهم - رسيد، و ميان يوسف و موسى ده پيامبر وجود داشت.

💡 164 - ((يعقوب بن اسحاق )): نامش، يعقوب بن اسحاق ابو يوسف دورقى اهوازى مشهوربه ابن سكّيت است و شيخ او را از اصحاب امام هادى - عليه السلام - نام مى برد.(550) او نزد امام جواد و امام هادى - عليهماالسلام - از احترام زيادى برخوردار بود و ازخصّيصين ايشان بشمار مى رفت. همچنين او از امام جواد روايات و مسائلىنقل كرده است.(551)

💡 ((محمد بن عثمان ))نيز همانند پدر، از بزرگان شيعه و از نظر تقوا، عدالت و موقعيتاجتماعى، مورد قبول و احترام خاص شيعيان و از ياران مورد اعتماد امام عسكرى عليه السلامبود. همانگونه كه در شرح حال پدرش بيان شد، امام عسكرى عليه السلام در پاسخ((احمد بن اسحاق اشعرى قمى ))كه پرسيد: به چه كسى مراجعه كند، فرمود:

💡 نخستین بار حنین بن اسحاق طبیب و مترجم کتاب‌های یونانی به عربی، روایتی از داستان سلامان و ابسال را نقل کرده، ادعا کرد که آن را در منابع قدیمی یونانی یافته‌است. نسخه‌هایی از این روایت در کتابخانه موزه بریتانیا و کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران موجود است.

💡 عمرو بن اسحاق كه يكى از اصحاب حضرت ابومحمّد امام حسن مجتبى صلوات الله و سلامهعليه مى باشد، حكايت كند: