اداب نقل حدیث

[ویکی فقه] آداب نقل حدیث. حدیث، همسنگ قرآن است که فراگیری آن بر هر مسلمان، در صورت امکان ضروری می نماید تا از نور کلام پیشوایان معصوم (علیهم السلام) بهره گرفته شود.
بدین جهت فراگیری آن دارای آدابی به شرح ذیل است:۱. در طلب حدیث، نیت را الهی نموده و از اغراض دنیایی، دوری گزیند؛ زیرا امام صادق (علیه السلام) فرمود: «من اراد الحدیث لمنفعة الدنیا لم یکن له فی الاخرة نصیب».
کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۱، ص۴۶.
حدیث معصوم (علیه السلام)، کلامی گهربار و نفیس می باشد که بیان و نقل آن، نیز آدابی دارد.
مامقانی، عبدالله، مقباس الهدایة، ج۳، ص۲۷۹، المقام الخامس، آداب التحدیث و المحدث.
کتابت حدیث خود امری بسیار ارزشمند و دارای آدابی به شرح ذیل است
مامقانی، عبدالله، مقباس الهدایة، ج۳، ص۲۳.
...

💡 گفته شده که دارمی در ۲۷۳ به جرجان سفر کرده و در آنجا به نقل حدیث پرداخته است.

💡 کتابی است کلامی که همه مطالب آن بر پایه نقل حدیث مستقیم با سندهایی بسیار نزدیک به زمان امامان شیعه از طریق راویان گوناگون به اثبات رسیده‌است.

💡 در حالی که محافل حدیثی آن دوره درگیرِ نقل حدیث و کثرت روایت بودند، صادق فهمِ حدیث را مهم‌تر می‌دانست.

💡 علی بن جعفر صادق، یکی از فرزندان جعفر صادق است که به عنوان یکی از مهم‌ترین راویان حدیث در تشیع شناخته می‌شود. وی پنج امام شیعه را درک کرده و از سه تن از آنان نقل حدیث نموده‌است. کتاب مسائل وی، از مصادر کتاب مهم بحارالانوار در نزد شیعیان است.

💡 واعظ خراسانی سالیان متمادی در ایوان رواق دارالسیاده حرم علی بن موسی‌الرضا و زمستان‌ها در شبستان مسجد گوهرشاد به وعظ و نقل حدیث می‌پرداخت و همه ساله در ماه رمضان در زمینه عقاید و تفسیر قرآن بحث می‌کرد و خطابه‌ها حدیثی-تفسیری او توسط طلاب حوزه همچون درس دنبال می‌شد.

💡 وی در خاندانی قدیمی و بانفوذ تهرانی به دنیا آمد. اعقاب و نیاکانش از سادات دانشمند و روحانیون و فقهای تهران مشهور به «میرطهرانی» بودند. ایشان که دارای نقل حدیث از امام معصوم بودند، به دلیل ظلم خلفای عباسی و عداوت آنان با علویان بیش از هزار سال پیش در قرن سوم هجری قمری از عتبات عالیات به تهران مهاجرت کرده و در شمیران ساکن شدند.