اختلاف در مرجع ضمیر

[ویکی فقه] اختلاف در مرجع ضمیر، وجود چند احتمال در مرجع ضمیر و از اسباب اجمال در آیات قرآن می باشد.
مثال اختلاف در مرجع ضمیر، اختلاف در مرجع ضمیر مقدر «یرفعه» در (من کان یرید العزة فلله العزة جمیعا الیه یصعد الکلم الطیب والعمل الصالح یرفعه…) است که دراین باره دو احتمال وجود دارد: ۱. برگشت ضمیر «یرفعه» به «الله»؛ بنابراین، معنای آیه چنین می شود: «کلمات طیبات به سوی خداوند بالا می رود و عمل صالح را خداوند رفعت می دهد»؛۲. برگشت ضمیر به «الکلم الطیب» که معنای آیه چنین می شود: «عمل صالح را کلمه توحید (کلم طیب) رفعت می بخشد».فاعل «یرفعه» بنا براحتمال اول، «الله» و در احتمال دوم «الکلم الطیب» است.

💡 و آن ريشه كن ساختن ماده اختلاف در ميان نوع بشر است، و آيه زير به اهميت آن در نظرشارع دين اشاره نموده، مى فرمايد: (شرع لكم من الدين ما وصى به نوحا، و الّذىاوحينا اليك، و ما وصينا به ابراهيم و موسى و عيسى، ان اقيموا الدين، و لا تتفرقوافيه ).

💡 بالاخره آن روز، روز شهود، و كشف اسرار، و آشكار شدن پنهانيها، و ظهور و بروز است،و در چنين شرايط و محيطى اختلاف در عقيده معنى ندارد، هر چند ممكن است بعضى از منكرانلجوج براى تبرئه خويش به دروغ در بعضى از مواقف قيامتمتوسل شوند، ولى آن يك امر استثنائى و زودگذر است !

💡 5. اولين اختلاف در شيعه زمانى اتفاق افتاد كه مختار كه به خونخواهى امام حسين عليهالسلام قيام كرده بود محمد حنفيه را به عنوان امام مهدى (عج ) معرفى كگرد و در اينجااولين انشعاب در شيعه پيدا شد. به پيروان مختار و اين اعتقاد كيسانيه مى گويند.

💡 البته شك نيست كه اعجاز قرآن منحصر به جنبه فصاحت و بلاغت و شيرينى بيان ورسائى تعبيرات - آنچنان كه گروهى از قدماى مفسرين فكر كرده اند - نيست، بلكهعلاوه بر اينها از نظر بيان معارف دينى، و علومى كه تا آن روز شناخته نشده بود، وبيان احكام و قوانين، و ذكر تواريخ پيشين پيراسته از هر گونه خطا و خرافات، و عدموجود تضاد و اختلاف در آن، نيز جنبه اعجاز دارد.