اختلاف در جهت

[ویکی فقه] اختلاف در جهت یکی از اصطلاحات به کار رفته در علم منطق بوده و به معنای شرط تحقق تناقض در قضایای موجهه است.
برای تحقق در قضایای موجهه، علاوه بر اختلاف در کمّ و کیف، اختلاف در جهت نیز معتبر است، چون اگر دو قضیه موجهه در جهت مختلف نباشند در بعضی از موارد هر دو قضیه صادق و یا هر دو کاذب خواهند شد و تناقض محقق نمی شود؛ مثلاً هرگاه ماده واقعی در قضیه، امکان باشد و هر دو را به ضرورت مقیّد کنیم هر دو کاذب می شوند؛ مثلاً قضیه «همه انسان ها نویسنده اند بالضروره» کاذب است. اگر نقیض این قضیه را نیز به ضرورت مقید کنیم و بگوییم: «بعضی انسان ها نویسنده نیستند بالضروره» کاذب خواهد بود، زیرا نه سلب نویسندگی برای انسان ضرورت دارد و نه ایجابش.همچنین در همان موردی که ماده قضیه امکان است اگر هر دو قضیه را به امکان مقید کنیم، هر دو صادق خواهند شد؛ مانند «همه انسان ها ممکن است نویسنده باشند» و «بعضی از مردم ممکن است نویسنده نباشند».

💡 به هر حال، اسلام براى اكثريّت مكتبى و اسلامى ارزشقايل است؛ يعنى اگر جامعه اسلامى در چهارچوب اسلام و بر مبناىاصول و احكام اسلام وارد جريان امور و نظر دهى ها و نظر خواهى ها بشود و اختلاف در راهيابى به حقايق و حق و عدالت و يا تشخيص قانون درست از نادرست به وجود آيد،اكثريّت را بر اقليّت ترجيح مى دهد؛ زيرا اكثريّت در اين صورت، نزديكترين راه بهواقعيات است و عقل و شرع آن را امضا مى كند.

💡 پيروان ثعلبه بن عامر را ثعالبه گويند. ثعلبه با عبدالكريم عجاردى همفكر بود.تنها اختلاف در مورد كودكان بود كه ثعلبه معتقد بود بر كودكان بود كه ثعلبه معتقدبود بر كودكان حكمى نيست و در محبت و عداوت آنان آزادند تا به بلوغ رسند و در آنزمان بايد اسلام را بر آنان عرضه كرد. اگر ايمان آوردند كه خوب است، در غير اينصورت بايد تكفير شوند. اين فرقه معتقد بود كه بايد از ثروتمندان زكاه گرفت وبه بى نوايان داد. بر اثر اختلافات بين رهبران، اين فرقه، دچار انشعاب شد وفرقه هايى از آن پديد آمد.