احتجاج با ادم

💡 اما اينكه به سخن اميرالمومنين على (ع ) استدلال مى كنند، نبايدغافل بود كه آن حضرت اين سخن را در مقام احتجاج با معاويه و همفكرانش گفته و ايشان رابه امرى كه مورد قبول آنها بوده مجاب كرده است.

💡 امام حسن عسكرى عليه السلام در ادامه فرمايش خود افزود: آن شخص خداحافظى كرد ورفت؛ و پس از مناظره و احتجاج با آن ناصبى بر او پيروز شد و خبر اين پيروزى -شيعه بر ناصبى - در همه جا منتشر گرديد.

💡 بنابراين، معناى آيه اين مى شود كه: ما ملكوت آسمانها و زمين را به ابراهيم نشان داديمو همين معنا باعث شد كه پى به گمراهى پدر و قوم خود برده و به احتجاج با آنانبپردازد، و ما هم پيدرپى با همين ارائه ملكوت تاييدش كرديم تا آنكه شب فرا رسيد وچشمش به ستاره افتاد.

💡 و اينكه فرمود: (قد جاءنى من العلم علمى به من آمده ) دلالت دارد بر اينكه علم ابراهيمبه راه حق قبل از اين دعوت و احتجاجش ‍ بوده، و اين خود گفتار سابق ما را كه در داستانابراهيم (عليه السلام ) در سوره انعام گذرانديم، كه وىقبل از بر خورد با پدر و قومش ‍ و احتجاج با ايشان نيز علم به خدا و مشاهده ملكوتآسمانها و زمين را داشته است، تاءييد مى كند.

💡 در برخی از مباحث فلسفی و کلامی، بحث درباره احتجاج با ادم و چگونگی استدلال‌های مربوط به خلقت انسان، جایگاه ویژه‌ای در کلام اسلامی دارد.

💡 برخی روایات به نوعی از احتجاج با ادم اشاره دارند که در آن ماهیت وجودی و تکامل روح انسان مورد پرسش و استدلال قرار می‌گیرد.

💡 مطالعه دقیق احتجاج با ادم می‌تواند دیدگاه‌های جدیدی درباره رابطه میان انسان و خالق در سنت‌های مختلف مذهبی و فلسفی برای ما فراهم آورد.