اتش فروز

( آتش فروز ) آتش فروز. [ ت َ ف ُ ] ( نف مرکب ) آتش افروز:
پس آنگاه فرمود پرمایه شاه
که بر چوب ریزند نفت سیاه
بیامد دوصد مرد آتش فروز
دمیدند و گفتی شب آمد بروز.فردوسی.

( آتش فروز ) = آتش افروز: بیامد دوصد مرد آتش فروز / دمیدند، گفتی شب آمد به روز (فردوسی: ۲/۲۳۴ ).

( آتش فروز ) ( اسم ) ۱- کسی که آتش را روشن کند. ۲ - کسی که در جشنها (مخصوصا جشن آخر سال و نوروز ) خود را آرایش کند و آتش روشن سازد و شعل. آنرا در دهان خود فرو برد و بیرون آرد و بدین وسیله از مردم پول گیرد. ۳ - فتنه انگیز. ۴ - هر ماد. قابل اشتغال که از آن آتش روشن کنند آتشگیره آتش افروز.
آتش افروز

💡 یخ پرورده شد عشقت به سردی زآتش ریشت ترا آتش فروزان شد مرا یخ پرورید ای جان

💡 13 - و آن كـس كـه ايـمـان بـه خـدا و پـيامبرش نياورده (سرنوشتش دوزخ است ) چرا كه مابراى كافران آتش فروزان آماده كرده ايم !

💡 ((آنچه همه را مطمئن مى كند و آتش فروزان نفس سركش و زيادت طلب را خاموش مىنمايد، وصول به اوست، و ذكر حقيقى او جل و علا چون جلوه اوست استغراق در آن آرامشبخش ‍ است.))(708)

💡 تا سموم قهر او آتش فروز بیشه شد ز مهریری کرده با شیران مزاج آتشین

💡 قسم به كتاب نوشته شده در صحيفه گشوده وفرقان، قسم به بيت المعمور، قسم به طاق بلند و قسم به درياى آتش فروزان.

💡 آتش از آب رخ آتش فروز انگیخته خواب در بادام مست پر خمار انداخته