ابوالبرکات عمر بن ابراهیم زیدی

[ویکی فقه] اَبوالْبَرَکاتِ زِیْدی، عمر بن ابراهیم بن محمد (۱۵ شعبان ۴۴۲-۵۳۹ق/ ۱۰ فوریۀ ۱۰۵۰- ۱۱۴۵م)، نحوی و محدث است.
وی که شریف عمر نیز خوانده می شد، به زید بن علی بن حسین (علیهماالسلام) نسب می برد. در کوفه زاده شد و در همان جا پرورش یافت
عبدالکریم سمعانی، الانساب، ج۶، ص۳۶۶-۳۶۷، حیدرآباد دکن، ۱۳۸۲ق/ ۱۹۶۲م.
ابوالبرکات در کوفه از پدرش و نیز از محمد بن احمد بن علان خازن، یحیی بن محمد اقساسی و معمر بن محمد حبال حدیث شنید. چندی نیز در بغداد نزد کسانی چون خطیب بغدادی، ابوالحسن احمد بن محمد بن نَقّور و ابویوسف عبدالسلام بن محمد قزوینی به استماع حدیث پرداخت.
عبدالکریم سمعانی، الانساب، ج۶، ص۳۶۶، حیدرآباد دکن، ۱۳۸۲ق/ ۱۹۶۲م.
ابوالبرکات را به سبب تبحر در نحو و لغت علامه خوانده اند. او در فقه و تفسیر نیز دستی داشت. در حدیث سعه روایت وی مورد تأکید قرار گرفته است. عمر دراز او نیز موجب شد که از سندی عالی برخوردار گردد.
عبدالکریم سمعانی، الانساب، ج۶، ص۳۶۶، حیدرآباد دکن، ۱۳۸۲ق/ ۱۹۶۲م.
...

💡 خورخه لوئیس بورخس در داستانی به نام راز وجود ادوارد فیتز جرالد به سه یار دبستانی اشاره کرده‌است او داستان خود را اینگونه آغاز می‌کند. «مردی، به‌نام عمر بن ابراهیم، در سده یازدهم میلادی (در نظر خودش سده پنجم هجری) در ایران زاده می‌شود، و قرآن و حدیث را از حسن‌بن صباح، بنیانگذار آتی فرقهٔ حشاشین یا اسماعیلیه، و نظام‌الملک، که بعدها وزیر آلب ارسلان و فاتح قفقاز می‌شود، فرا می‌گیرد.