ابن خیاط ابوبکر محمد بن احمد

[ویکی فقه] اِبْن ِ خَیّاط، ابوبکر، محمد بن احمد (د ۳۲۰ق /۹۳۲م )، محدث و نحوی سمرقندی است.
اندک اطلاعی که از زندگی وی به ما رسیده است، آن قدر نیست که بتوانیم شرح حال روشنی از او به دست دهیم. همین قدر می دانیم که او از دیار خویش، سمرقند، به بغداد آمد.
ابن ندیم، الفهرست، ج۱، ص۸۹.
ابن خیاط ظاهراً شیعی مذهب بود و به قول صاحب روضات، ابن شهر آشوب و سپس حر عاملی بر این امر تصریح کرده اند، اما صاحب روضات نظر ابن شهر آشوب را نمی پسندد و اشعاری را که او دلیل تشیع ابن خیاط دانسته، کافی نمی داند و تشیع او را با تشیع ابوالفرج اصفهانی که مورد خشم علمای متأخر شیعه است، قیاس می کند.
خوانساری محمدباقر، روضات الجنات، ج۷، ص۳۰۷-۳۰۸، تهران، ۱۳۸۲ق /۱۹۶۲م.
نیز گویند که او نزد مبرد (د ۲۸۵ق ) شاگردی کرد
قفطی علی انباه الرواة، به کوشش محمد ابوالفضل ابراهیم، ج۱، ص۱۲۹، قاهره، ۱۳۶۹ق / ۱۹۵۰م.
...

💡 ابوبکر محمد بن زکریا رازی و مشهور به رازی در نزد مردم غرب، یک پزشک و فیلسوف و دانشمند فارس بود که نقش بالایی در عصر طلایی اسلام داشت و او از اولین کسانی بود که در رابطه با بیماری‌های عقلانی (روانی) و درمان آن به نگارش پرداخت، و ایضاً وی مدیر بیمارستان بغداد در آن زمان بوده‌است و همچنین وی رئیس اولین بخش امراض روانی در جهان می‌باشد و دو کتاب المنصوری و الحاوی از مهم‌ترین کارها و نوشته‌های وی می‌باشد که شامل توصیفات و روش درمان بیماری‌های روانی (عقلانی) می‌باشد.