ابر در قران

ابر در قرآن به معنای توده ذرات بخار آب متصاعد از زمین است که در آسمان جمع می‌شود. قرآن برای ابر واژه‌های مختلفی به کار برده که هر یک ویژگی یا نوع خاصی از آن را نشان می‌دهد. یکی از این واژه‌ها «سحاب» است که از ریشه «سحب» به معنای کشیدن آمده و به ابرهایی گفته می‌شود که با باد حرکت می‌کنند و آب را با خود می‌برند. «غمام» به ابرهایی گفته می‌شود که نور خورشید یا آسمان را می‌پوشانند و بیشتر سایه‌افکن هستند. «عارض» ابرهایی است که در معرض دید انسان قرار دارند و «ظُلّة» به ابرهای سایه‌افکن و گاه عذاب‌آور گفته می‌شود. «حاملات» به ابرهایی اطلاق می‌شود که آب را حمل می‌کنند و «مُعصِرات» ابرهای باران‌زا هستند که باد آن‌ها را فشرده و باران فراوان می‌آورد. «مُزن» به ابرهای نورانی و آب‌دار گفته شده و «صیّب» ابر یا باران بارنده را نشان می‌دهد. همچنین واژه «سماء» نیز بر بلندی و رفعت ابرها دلالت دارد و گاهی به خود ابر اشاره دارد. در مجموع، این اسامی و ویژگی‌ها نشان می‌دهند که قرآن ابر را با دقت علمی و ظرافت معنایی بیان کرده است و هر واژه نوع خاصی از ابر یا ویژگی آن را توصیف می‌کند.