سید محمد معصوم

[ویکی اهل البیت] حاج میرزا معصوم یکی از اعلام و زهاد معروف عصر خویش بوده که در سال 1232 فوت نمود. فرزندش سید محمد معصوم معروف به سید قصیر (مشهدی) سیدی جلیل و عالمی فقیه بود. سید محمد از کرسی درس علمای عراق حضرات: بهبهانی، سید بحر العلوم، مرحوم کاشف الغطاء و دیگر اساتید سالها بهره مند بود و خود مجتهدی کامل و دانشمندی پرهیزکار گردید.
سنوات عمر این آقا نیز مانند پدرش بیشتر در ارض اقدس رضوی سپری شد و از کرسی درس او فضلائی چند به درجه علمی او نایل آمدند. نوشته اند سید محمد چند سالی را اصفهان اقامت گزید و در آنجا تدریس می نمود و آقایان شفتی و کرباسی سید مزبور را خیلی اکرام و از او تجلیل می نمودند. از آثار معروف از یک دوره فقه مبسوط به نام مصابیح و شرحی بر لمعه شهید و رساله در طهارة می باشد. نوشته اند سید مذکور در اواخر عمر قسمتی از بدنش فلج شد و از معالجه ها سودی نگرفت و سرانجام در سال 1255 (اوسط قرن سیزدهم) در تهران وفات نمود و جنازه او با احترام تمام در مشهد مقدس به خاک رفت. بعد از او فرزند بزرگوارش سید حسین معصوم وارث علوم خاندان خویش گردید.

💡 سید در سن ۵۴ سالگی، شب پنج‌شنبه رجب سال ۱۲۴۲ق در کاظمین وفات یافت و سید حسن فرزندش بر جنازه پدر نماز گزارد. پیکرش را در حرم کاظمین کنار مزار پدرش دفن کردند. سید محمد معصوم می‌نویسد: هنگامی که خبر رحلت سید به گوش اهالی کاظمین و بغداد رسید، همچون موج، گریان و نالان به سوی خانه ایشان سرازیر شدند. تمام شهرهای عراق و ایران در عزا و ماتم فرو رفت و صاحب جواهر در نجف برای او مجلس ترحیم گرفت.

💡 میر محمد معصوم بکهری یا سید محمد معصوم (۷ فوریه ۱۵۳۸– ۱۴ آوریل ۱۶۰۶) شاعر و طبیب و مورخ سند بود.

💡 سید محمد معصوم المتخلص بـ نامی بن سید صفائی الحسینی الترمذی اصلاً و البکّری مسکناً و مدفناً شب دوشنبه تاریخ هفتم رمضان ۹۴۴ هجری قمری در بقعهٔ بکّر که الآن باسم سکهر قدیم مشهور است متولد شد، چنان‌که ازین ابیات معلوم می‌شود