دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] سلطان باهو، فرزند سلطان بایزید، عارف و شاعر هندی در قرن دوازدهم (۱۰۳۹-۱۱۰۲ق /۱۶۳۰-۱۶۹۱م ) است.
نام اصلی او سلطان محمد است. پدرش سلطان بازید (بایزید) مردی دانشمند و پرهیزگار، و در دستگاه شاه جهان مورداحترام بود. بنابر روایات محلی، نیاکان سلطان باهو پس از شهادت امام حسین (علیه السلام ) به هندوستان مهاجرت کرده، در بخش جهنگ مقیم شدند. چون شاه جهان به این خاندان عنایت خاص داشت، روستایی را در ایالت پنجاب به رسم اقطاع به آنان واگذار کرد. باهو در روستای شورکوت از بخش جهنگ تولد یافت و تحصیلات ابتدایی خود را در همان جا به پایان برد. مادرش، بی بی راستی، از آغاز زندگانی در تربیت او تأثیر تمام داشت و مشوق او در گرایش به تصوف بود. وی در اشعارش از مادر خود به نیکی یاد کرده، و کوشش های فراوان او را در این راه ستوده است.
مرشد و تعلیمات
نخستین مرشد باهو در طریقت، حبیب الله قادری بود که او را پس از اتمام تعلیمات و آموزش های مقدماتی نزد استاد خود، پیر عبدالرحمان فرستاد، و به گفته بیش تر تذکره نویسان باهو به پیر عبدالرحمان دست ارادت داد. باهو به تحصیل علوم ظاهر چندان توجهی نداشت، و خود در این باره گفته است که «من و محمد (صلی الله علیه وآله وسلم ) عربی هر دو امی هستیم ». وی به شیخ عبدالقادر جیلانی اعتقاد خاص داشت.
آثار
به گفته ظهورالدین احمد، باهو ۱۴۰ اثر در عرفان و دین، به فارسی و عربی داشته که وی برخی از آن ها را نام می برد؛. رضوی و آصف خان نیز به بعضی دیگر از آثار او اشاره کرده اند.
← دیوان شعر
...
