دو پود

لغت نامه دهخدا

دوپود. [ دُ ] ( ص مرکب، اِ مرکب ) دوپوده. ( ناظم الاطباء ). دارای دوپود: دیابوذ، دَنبوذ. جامه دوپود. ( منتهی الارب ). دیبوذ ( معرب دوپود ) ذونیرین. ذات نیرین ( جامه ). قسمی جامه که معرب آن دیبود است و آن را دوباف نیز گویند. ( یادداشت مؤلف ): ثوب منیر؛ جامه دوپود. ( فیروزآبادی ). رجوع به پود و دوپوده شود.

فرهنگ فارسی

( صفت اسم ) پارچهای که مختلط بافته شده باشد پارچهای که دارای خطوطی بود از دو رنگ.

جمله سازی با دو پود

💡 قالی بافی در میان زنان بعضی قبایل عرب جنوب خراسان به شکل فرش و قالیچه بافی رواج دارد. این قالیچه‌ها در مناطق جنوبی خراسان (خراسان جنوبی) به صورت ذهنی بافت شده و در ابعاد کوچک تولید می‌شوند. زنان قالیباف عرب خراسانی نظیر سایر زنان عشایر ایران از دار زمینی زمینی استفاده می‌کنند که با شیوه چله‌کشی ترکی چله‌کشی شده است. این قالیچه‌ها دارای بافتی درشت و پرزهای بلند است و با دو پود ضخیم بافته می‌شوند. نخ چله و پود قالی از جنس پنبه و نخ پرز از جنس پشم می‌باشد که غالباً با رنگ‌های جوهری یا ترکیبی از رنگ‌های جوهری و گیاهی با استفاده از دندانه رنگرزی شده‌اند. مهم‌ترین طرح‌های رایج شامل لچک و ترنج، ترنج و ترنج و محرمات است. قالیچه‌های نمازی با تصاویر نمازگزاران، شتر، مسجد و درخت از طرح‌های مشهور اقوام عرب رمضانی می‌باشد.

💡 بافندگی پارچه‌های طرح‌دار در حدود ۱۰۰۰ سال پیش از میلاد به شکل طرح دو پودی در غرب ایران ایجاد شد. در این روش دو پود باهم و در یک زمان برده می‌شوند که یکی از آن‌ها برای ساده‌باف است و دیگری فقط در جاهایی که طرح لازم داشته‌باشد به روی پارچه آورده می‌شود وگرنه در همان پشت پارچه آویزان باقی می‌ماند. این شکل سادهٔ پارچهٔ مرکب است که آن را پود طرح مرکب می‌نامند.