حسین بغدادی

حسین بغدادی. [ ح ُ س َ ن ِ ب َ ] ( اِخ ) از جبریان و متکلمان سده سوم هجری بود. رجوع به حسین نجاربن محمد شود.
حسین بغدادی. [ ح ُ س َ ن ِ ب َ ]( اِخ ) ابن عبداﷲبن یوسف بن احمدبن شبل بغدادی مکنی به ابوعلی. شاعر فیلسوف، پزشک در بغداد متولد و همانجا در 474 هَ. ق. 1081/ م. درگذشت. او صاحب قصیده رائی است که به ابن سینا منسوب شده است. ( معجم الادباءج 10 ص 23 ) ( معجم المؤلفین ). آغاز قصیده چنین است:
بربک ایها الفلک المدار
أقصد ذاالمسیر أم اضطرار.
و این قصیده بر علو طبع و مقام رفیع علمی و روشن بینی وی دلیل است.
حسین بغدادی. [ ح ُ س َ ن ِ ب َ ] ( اِخ )ابن عثمان بن ثابت ضریر. وی در 378 هَ. ق. 988/ م. درگذشت. منظومه ای در قرائت دارد. ( از الوافی بالوفیات ج 11 ص 101 ) ( از طبقات القراء ج 1 ص 243 ) ( ازمنتظم ابن جوزی ج 7 ص 142 ) ( از معجم المؤلفین ).
حسین بغدادی. [ ح ُ س َ ن ِ ب َ ] ( اِخ ) رجوع به حسین منجم شود.

ابن عثمان بن ثابت ضریر وی منظومه ای در قرائت دارد

[ویکی فقه] حسین بغدادی (ابهام زدایی). حسین بغدادی ممکن است اشاره به اشخاص و شخصیت های ذیل باشد: • حسین بن محمد بارع بغدادی، بارِع، ابوعبداللّه حسین بن محمد بن عبدالوهاب بدری بغدادی، ادیب و شاعر عرب قرن پنجم و اوایل ششم• ابن خیاط حسین بن فرج بغدادی اصفهانی، ابن خیاط حسین بن فرج بغدادی اصفهانی، از محدّثین قرن سوم هجری در اصفهان
...

💡 هبةالله بن حسین بغدادی با کنیهٔ ابوالقاسم، لقب‌گرفته به بدیعُ الزَّمان و شهرت‌یافته به بدیعِ اُسطُرلابی (?-۱۱۳۹م) اخترشناس، فیلسوف، پزشک، متکلم، ادیب و شاعر عربی عراقی بود. در اخترشناسی سده‌های میانه و به‌ویژه در اسطرلاب سرآمد بود. در روزگار مسترشد با امین‌الدوله بن تلمیذ (پزشک) دوستی داشت، در اصفهان به سال ۵۱۰ ق هردو حضور داشتند. بدیع همچنین دوست ابن قیسرانی شاعر بود. او بر اثر فلج کامل در ۱۱۳۹م/ ۵۳۴ ق در بغداد درگذشت. در حدود ۱۱۱۶، در اصفهان و سپس در بغداد می‌زیست، و در ۱۱۳۹–۱۱۴۰، در همان‌جا درگذشت. در ۱۱۳۹–۱۱۴۰، رصدهایی تحت سرپرستی او در قصر مغیث‌الدین محمود سلطان سلجوقی عراق (۱۱۱۷–۱۱۳۱)، صورت گرفت. بدیع، زیجی ساخت و آن را به‌نام آن پادشاه زیج محمودی نام نهاد.