تفاقر
لغت نامه دهخدا
تفاقر. [ ت َ ق ُ ] ( ع مص ) بهانه فقر و درویشی آوردن. || یکدیگر تفاخر کردن در فقر خویش. || زبون و پست نمودن خویشتن. ( ناظم الاطباء ).
فرهنگ فارسی
بهانه فقر و درویشی آوردن
جمله سازی با تفاقر
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 قال النبى صلّى اللّه عليه و آله: من تفاقر افتقر. تحفالعقول / 35
💡 در مباحث کلامی و اعتقادی، وجود تفاقر میان گروههای مختلف مذهبی بر سر مسائل بنیادی، همواره یکی از موضوعات بحثبرانگیز در تاریخ تمدن اسلامی بوده است.
💡 تحلیل میزان تفاقر در نظرات سیاسی و اجتماعی میان اقشار مختلف جامعه، میتواند به سیاستگذاران کمک کند تا راهکارهای بهتری برای مدیریت اختلافات پیدا کنند.
💡 با وجود شباهتهای ظاهری، نوعی از تفاقر در دیدگاههای هستیشناختی میان این دو مکتب فکری وجود دارد که از ریشههای متفاوت آنها نشأت میگیرد.