[ویکی فقه] بُزْغُش ِ شیرازی، خاندانی از عالمان و عارفان سلسلة سهروردیه که در فاصلة سده های -۰ق /۳-۶م در شیراز می زیسته اند و طریقت عرفانی بزغشیه، از شعبه های طریقة سهروردیه به آنان منسوب است.
نسبت این خاندان به شخصی به نام بزغش بزغوش، و به گفتة فصیح خوافی بزغش بن عبدالله، که لقب او را رومی و کنیه اش را ابومنصور آورده است می رسد.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 وی از شاگردان و مریدان نورالدین عبدالصمد بن علی اصفهانی نطنزی (ملقب به شیخ عبدالصمد، درگذشته ۶۹۹ ق) و ظهیرالدین عبدالرحمن بن نجیب الدین علی بزغش شیرازی (فرزند نجیبالدین علی بن بزغش شیرازی، درگذشته ۷۱۶ ق) بود.
💡 نخستین معلم شیخ عبدالله، پدرش بود. او در شروع مسیر صوفیانهٔ خود، ۱۱ سال را در کوهی بهتنهایی سر کرد. سپس نزد زاهد ابوبکر همدانی رفت و مراحل سیر و سلوک را نزد او طی کرد. شهرت نجیبالدین علی بن بزغش شیرازی که از مریدان شهابالدین عمر سهروردی بود، او را به شیراز کشاند. اما در ملاقات با نجیبالدین، خود را بینیاز از راهنمایی او یافت و مجدداً به کازرون و بلیان بازگشت.
