لغت نامه دهخدا
( آیتین ) آیتین. [ ی َ ت َ ] ( ع اِ ) تثنیه آیت. || ( اِخ ) لقبی که آزادیخواهان در انقلاب آزادی بسید محمد طباطبائی و سید عبداﷲ بهبهانی دادند، و هر یک را جدا آیةاﷲ میخواندند.
( آیتین ) آیتین. [ ی َ ت َ ] ( ع اِ ) تثنیه آیت. || ( اِخ ) لقبی که آزادیخواهان در انقلاب آزادی بسید محمد طباطبائی و سید عبداﷲ بهبهانی دادند، و هر یک را جدا آیةاﷲ میخواندند.
( آیتین ) لقبی که آزادیخواهان در انقلاب آزادی بسید محمد طباطبایی و سید عبدالله بهبهانی دادند
اسم: آیتین (دختر) (ترکی) (کهکشانی) (تلفظ: āy tin) (فارسی: آيتین) (انگلیسی: ay tin)
معنی: گوشه و کنار ماه، زیبا رو، گوشه و لبه ی ماه، ( به مجاز ) پاره ماه
[ویکی الکتاب] آیتین. ریشه کلمه:
اوی (۴۱۸ بار)ائی (۳۸۲ بار)ایی (۶۲۸ بار)
💡 در یکی دیگر از نبردهای ممفیس در ۲۲ فوریه ۲۰۰۳، تایسون حریف خود کلیفورد ایتین را در همان راند اول مسابقه به مدت ۴۹ ثانیه به شدت مورد ضرب و شتم قرار داد. پیش از مبارزه با شایعاتی همراه بود در نهایت ثابت شد پیروزی نهایی حرفه ای تایسون در رینگ است.