اغطش. [ اَ طَ ]( ع ص ) آنکه چشمش تاریکی کند و ضعیف بینایی شود بعلتی. ( آنندراج ). نعت مذکر از غَطَش، بمعنی سستی بینایی.( منتهی الارب ). روزکور. ( یادداشت بخط مؤلف ). آنکه بد بیند و آب همی ریزد. ( تاج المصادر بیهقی ). تاریک شدن چشم. ( المصادر زوزنی ). آنکه بد بیند و از چشم او آب همی ریزد. مؤنث: غطشاء. ( مهذب الاسماء نسخه خطی ).
[ویکی الکتاب] معنی أَغْطَشَ: تاریک کرد
ریشه کلمه:
غطش (۱ بار)
«أَغْطَش» از مادّه «غطش» (بر وزن عرش) به معنای تاریکی است; ولی «راغب» در «مفردات» می گوید: اصل آن از «اغطش» به معنای کسی است که چشم کم نوری دارد، گرفته شده است.
(بر وزن فلس) تاریک شدن. در لغت آمده «غَطَشَ اللَّیْلُ غَطْشاً: اَظْلَمَ» اغطاش لازم و متعدی هر دو آمده است.. یعنی شب آسمان را تاریک گردانید و نور آن را خارج کرد رجوع شود به «سماء» این کلمه تنها یک بار در قرآن آمده است.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 (و اغطش ليلها و اخرج ضحيها) - يعنى شبش را تاريك و روزش را روشن كرد، واصل در معناى كلمه (ضحى ) گسترده شدن نور خورشيد، و امتداد يافتن روز است، ولىدر اينجا منظور مطلق روز است، به قرينه اينكه درمقابل شب قرار گرفته، و اگر شب و روز را به آسمان نسبت داده، بدين جهت بوده كهسبب اصلى پيدايش آن دو آسمانى است، و آن پيدا شدن اجرام تاريك و ناپيدا بوسيلهانوار آسمانى از قبيل نور خورشيد و غيره است، و همينكه اين نورها غروب مى كنند، دوبارهاجرام مستور مى شوند، و مساءله شب و روز اختصاص به كره زمين كه ما روى آنيم نداردبلكه ساير اجرام آسمانى هم تاريكى و روشنى و شب و روز دارند.
