اذرع

اذرع. [ اَ رَ ] ( ع ص ) مُقْرِف. آنکه پدرش بنده و مادرش آزاد بود یا آنکه پدرش عربی و مادرش داه آزاد یعنی مولاة باشد. || مرد فصیح. || اسپ بدنژاد. || ( ن تف ) نعت تفضیلی از ذرع: قتلوهم اذرع قتل؛ ای اسرع و افحش. || سبک تر. چالاک تر. چابک تر: خیرکن اذرعکن للمغزل؛ ای اخفّکن یداً به. و یقال اقدرکن علیه. ( حدیث ).
اذرع. [ اَ رُ ] ( ع اِ ) ج ِ ذِراع.
اذرع. [ اَ رُ ] ( اِخ ) موضعی است نجدی:
و اوقدت ُ ناراً للرعاء باذرُع. ( معجم البلدان ).
اذرع. [ اِ رِ ] ( اِخ ) قریه ایست بزرگ، مرکز ناحیه لجا واقع در حوران، از نواحی سوریه. در قدیم اذرع قصبه ای بزرگ بوده است و آثار عتیقه بسیاری در آنجا دیده میشود و اکنون آنرا مسجد جامعی و دو کلیسای قدیم است. ( از قاموس الاعلام ترکی ).

موضعی است نجدی

💡 مریم بنت احمد اَذرَعی (۱۳۱۹ - ۱۴۰۲) (نسب: مریم بنت احمد بن محمد بن ابراهیم اَذرعی) محدث، قاضی و آموزگار علوم اسلامی مصری در سدهٔ هشتم هجری/ چهاردهم میلادی بود. پدربزرگش، ابراهیم اذرعی از «أذرعات» نزدیکی درعای شام بود که ساکن حلب و سپس دمشق شد. به قاهره کوچید و قضاوت را برعهده گرفت و در سال ۷۴۱ق درگذشت. ابن حجر عسقلانی از او اثری با عنوان معجم در یک جلد نام برده است.

💡 و دربـاره عـبـداللّه بـن ابـى، و هـمـفـكـرانـش ايـن آيـهنـازل شـد: (الم تـر الى الذيـن نـافـقوا... ثم لا ينصرون ). و در مجمع البيان از ابنعـباس ‍ روايت آورده كه گفت: رسول خدا (صلى اللّه عليه و آله وسلم ) مردم بنى النضيررا مـحـاصـره كـرد، بـه طـورى كـه كـاملا در چنگال او قرار گرفتند، و به ناچار حاضرشدند هر چه آن جناب خواست بدهند، و در آخر اين طور با ايشان مصالحه كرد كه جان خودرا سـالم بـرگـرفـتـه از سـرزمـين و وطن خود بيرون شوند، و ايشان را به اذرعات شامگسيل بدارد. و براى هر سه نفر از ايشان يك شتر و يك مشك آب داد.