ابویعقوب سجستانی

[ویکی اهل البیت] این صفحه مدخلی از اثر آفرینان است
متکلم و داعی اسماعیلی ملقب به خیشفوج. وی از بزرگان متکلم اسماعیلی سده ی چهارم قمری است. تحقیق کامل آثار ابویعقوب امری است ضروری زیرا ابویعقوب تنها مرجع عمده ی ما برای اطلاع از عقاید جناح فلسفی اسماعیلیه در سده ی چهارم است. رویه ی فلسفی ابویعقوب به طور کلی بر اساس عقدید فلسفی نسفی قرار دارد. نسفی ظاهراً نخستین کسی بود که فلسفه ی نور افلاطونی را در حدود سال 300 ق وارد عقاید اسماعیلیه کرد. از کتابهای متعددی که از ابویعقوب به جا مانده ظاهرا، مهمترین آنها «کشف المحجوب» و «الافتخار» است.

💡 کرمانی که خود از بزرگان اسماعیلیه شرق و یکی از پرکارترین نویسندگان و فیلسوفان اسماعیلی و از شاگردان ابویعقوب سجستانی بود ظاهراً برای نخستین بار در دوره خلافت عزیز به مصر رفت و دیگر بار نیز در هنگامی که گروه‌های تندرو اسماعیلی -همان‌ها که سلف دروزیان شدند- دربارهٔ حاکم راه غلو در پیش گرفته و او را تا حد خدایی بالا برده بودند به دعوت ختکین، داعی الدعاة وقت مصر، روانه آن سامان شد و در سال ۴۰۷ یا ۴۰۸ قمری/ ۱۰۱۶ یا ۱۰۱۷ میلادی به قاهره رسید.. وی در آنجا مباحثی که دربارهٔ ماهیت امامت فاطمیان رخ نموده بود دخالت کرد و چندی بعد به عراق بازگشت. ا کتاب راحة العقل خود را در همین زمان تألیف کرد. کرمانی به روایتی در سال ۴۰۸ قمری - ۱۰۱۷ میلادی و ۱۰۱۸ میلادی و به روایت پذیرفته تر پس از ۴۱۱ قمری / ۱۰۲۰ و ۱۰۲۱ میلادی در گذشته‌است.