ابراهیم بزّاز، از شاعران کهن فارسیزبان است که هویّت و آثار او به طور کامل شناخته شده نیست. تنها اثر باقیمانده از او، بیتی است که در لغتنامهی اسدی طوسی به عنوان شاهد مثال برای واژهی نوفه ثبت شده است. این لغتنامه که از کهنترین فرهنگهای فارسی به شمار میرود، از این شیوهی استناد به ابیات شاعران برای روشنکردن معانی واژگان بهره میبرد.
در ادبیات کلاسیک فارسی، چنین ارجاعات پراکندهای، گاه تنها نشانهی موجود از وجود شاعری و اثری است که در گذر زمان به دست فراموشی سپرده شدهاند. بنابراین، هرچند نام ابراهیم بزّاز در تاریخ ادبیات چندان پرآوازه نیست، امّا همین یادبود مختصر، حاکی از حضوری است که روزگاری در عرصهی شعر فارسی نقش داشته و سخنش در خور توجه و استناد بوده است.
اهمیت چنین شواهدی در متون معیار قدیمی مانند لغتنامهی اسدی، فراتر از صِرف ارائهی تعریف یک واژه است. این نمونهها نه تنها در حفظ بخشی از گنجینهی واژگانی و ادبی فارسی مؤثّر بودهاند، بلکه به عنوان اسنادی تاریخی، نام و بخشی از اثر شاعرانی گمنام را برای آیندگان به امانت نگاه داشتهاند و زمینهای برای پژوهشهای ادبی و زبانی فراهم کردهاند.