مُفَجَّع، نام مشهور ابوعبدالله محمد بن احمد بن عبدالله، از دانشمندان، ادیبان و محدثان برجسته شیعه امامیه در قرن چهارم هجری بود. او در حوزههای ادب عربی، نحو، نویسندگی و حدیث جایگاه مهمی داشت و در میان اهل علم شناختهشده بود. مفجع به عنوان شاعری توانا نیز شهرت داشت و بخش مهمی از آثار او در مدح و مرثیه اهلبیت(ع) سروده شده است. لقب «مفجع» را به سبب اندوه عمیق و تأثر فراوانی که در اشعارش نسبت به مصائب اهلبیت(ع) بازتاب یافته بود، به او دادهاند. این لقب در اصل به معنای اندوهدیده یا مصیبتزده است و با محتوای مرثیههای او تناسب معنایی دارد. او در میان اصحاب امامیه به استواری عقیده، سلامت مذهب و استحکام رأی شهرت داشت. مفجع از نظر ادبی حلقهای میان سنتهای کهن شعر عربی و ادبیات مذهبی شیعی به شمار میرفت. ارتباط او با ادیبان و شاعران برجسته زمان خود نیز در منابع تاریخی ذکر شده است. اشعار او نقش مهمی در انتقال احساسات مذهبی و تاریخی مرتبط با اهلبیت(ع) داشته است. در مجموع، مفجع را میتوان از چهرههای برجسته ادبی و مذهبی شیعه در سده چهارم هجری دانست که با شعر و دانش خود شناخته میشود.
مفجع
لغت نامه دهخدا
مفجع.[ م ُ ف َج ْ ج َ ] ( اِخ ) رجوع به ابوعبداﷲ مفجع شود.
جمله سازی با مفجع
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 5-كسانى همچون: دعبل خزاعى، حمانى كوفى، ابوفراس، سيد مرتضى، سيدرضى، حسين بن حجاج، ابن رومى، كشاجم، صنوبرى، مفجع، صاحب بن عباد، ناشىصغير، تنوخى، زاهى، ابوالعلاء، سروى، جوهرى، ابن علويه، ابن حماد، ابن طباطبا،ابوالفرج، مهيار، صولى نيلى، فنجكردى و...