مسائت

۱. بد بودن، زشت بودن.
۲. بدحالی.

💡 و طـايـفـه سوم مؤ منين هستند كه آنها به حسب نور ايمان متوجه به عالم قدس هستند، و بهحسب توجهشان به اين عالم كراهت از موت دارند. و خداوند از اين تجاذب ملكى و ملكوتى والهـى و خـلقى و آخرتى و دنيايى تعبير به ترديد فرموده، چنانچه در ترديدايـن تجاذب به طرفين قضيه موجود است، كاءنه فرموده است در هيچ موجودى از موجوداتايـن تـجاذب ملكى و ملكوتى مثل بنده مؤ من نيست: از طرفى كراهت موت دارد براى توجهشبـه عـالم ملك، و (از طرفى ) جاذبه الهيه او را جذب به خويش كند براى رساندن او رابه كمالش. پس، حق تعالى كراهت مسائت او دارد كه مساوق با بقاى اوست در ملك، و خودكـراهت موت دارد. اما مردم ديگر چنين نيستند، زيرا كه اوليا جاذبه ملكى ندارند، و منغمريندر دنيا جاذبه ملكوتى را فاقدند.

💡 دوم، آنكه چون مردم در مسائت كسانى كه محترم مى شمارند متردد هستند و در مسائت غير آنهامـتـردد نيستند، جايز است كه تردد را به طريق استعاره عوض احترام ذكر كنند. و مقصود آناست كه هيچيك از مخلوقات چون مؤ من پيش من قدر و حرمت ندارد.