لغت نامه دهخدا
( مرعاة ) مرعاة. [ م َ ] ( ع اِ ) چراگاه. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). مرعی. علفخوار. محل چرانیدن. ج، مَراعی، مراع. ( از لاروس عربی ). و رجوع به مرعی شود.
( مرعاة ) مرعاة. [ م َ ] ( ع اِ ) چراگاه. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). مرعی. علفخوار. محل چرانیدن. ج، مَراعی، مراع. ( از لاروس عربی ). و رجوع به مرعی شود.
💡 ز احمد گر شوی اینجا تو مؤمن شوی ز آفات و مرعاهات ایمن
💡 ز ما بگریخت چون مشکین غزالی الا یالیت شعری این مرعاه