لفضله

واژه «لِفَضْلِهِ» ترکیبی عربی است که از ریشه «فضل» گرفته شده و به معنای بخشش، زیادی، برتری و عطای افزون الهی به کار می‌رود. این واژه در اصل به مفهوم «فضل او» یا «رحمت و بخشش او» اشاره دارد و در متون دینی معمولاً درباره فضل خداوند استفاده می‌شود. حرف «لِ» در ابتدای آن، حرف جر است که معنای «برای» یا «به خاطر» را اضافه می‌کند و ارتباط معنایی را مشخص می‌سازد. بنابراین «لِفَضْلِهِ» در مجموع به معنای «برای فضل او» یا «به سبب بخشش او» فهمیده می‌شود. در کاربردهای قرآنی، این ترکیب نشان‌دهنده آن است که هیچ کس نمی‌تواند مانع فضل و رحمت الهی شود. این واژه در آیات مختلف برای بیان گستردگی رحمت و عطای خداوند نسبت به بندگان به کار رفته است. مفهوم «فضل» در اینجا تنها به معنای نعمت مادی نیست، بلکه شامل هدایت، رحمت و خیر معنوی نیز می‌شود. ساختار این ترکیب نشان می‌دهد که فضل الهی قابل بازداشتن یا محدود کردن توسط هیچ قدرتی نیست. از نظر معنایی، «لِفَضْلِهِ» بر وابستگی همه خیرها به اراده و بخشش خداوند تأکید دارد. در نتیجه این واژه ترکیبی بیانگر نسبت دادن همه خیر و رحمت به فضل گسترده و بی‌پایان الهی است.