عیب شوی

لغت نامه دهخدا

عیب شوی. [ ع َ / ع ِ ] ( نف مرکب ) عیب شوینده. ازبین برنده عیب. زداینده نقص:
چو دریا شدم دشمن عیب شوی
نه چون آینه دوست را عیب جوی.نظامی.

فرهنگ فارسی

عیب شوینده از بین برنده عیب زداینده نقص

جمله سازی با عیب شوی

بیا ساقی آن باده عیب شوی که از خم فتاده به دست سبوی
نشسته ز خود حرف عیب از نخست ز تو عیب شویی نیاید درست