عوافه
لغت نامه دهخدا
( عوافة ) عوافة. [ ع ُ ف َ ] ( ع اِ ) بمعنی عُواف است. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). رجوع به عُواف شود. || شبگرد. ( منتهی الارب ).
جمله سازی با عوافه
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 عتاب بن علاق يكى از اشراف بنى عوافه گفت نماز ما از دولت سرشما قضا شد، همين قدر كه خواندى كافى است. خداوند خيرى به تو ارزانى ندارد. سپسمشتى خاك و شن از كف برداشت و به صورت استاندار پاشيد.
💡 در متون ادبی قدیمی، از واژه عوافه برای توصیف بلایای طبیعی و حوادث ناگواری که بر سر مردم میآید، استفاده میشد.
💡 وقوع عوافه در مناطق صعبعبور، همواره باعث نگرانی شدید سازمانهای امداد و نجات و مردم ساکن در آن نواحی میشود.
💡 تاریخ بشر شاهد وقوع عوافه های بسیاری بوده است که توانستهاند ساختارهای تمدنی و جوامع انسانی را به شدت تحت تأثیر قرار دهند.