عنس

عنس. [ ع َ ] ( ع مص ) خم دادن چوب را و برگردانیدن آن را. ( منتهی الارب ) ( از آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). و عنش به شین، افصح است. ( از اقرب الموارد ). رجوع به عنش شود.
عنس. [ ع َ ] ( ع ص ) شتر ماده درشت اندام و نیک دم دراز. ( از منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ). ناقه سخت و قوی، و گویندماده شتری که دمش دراز گشته و موی آن بسیار باشد. ( از اقرب الموارد ). || ( اِ ) عقاب. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || صخره. ج، عِناس، عُنوس. ( اقرب الموارد ).
عنس. [ ع ُ ] ( ع ص، اِ ) ج ِ عانس. رجوع به عانس شود.
عنس. [ ع ُن ْ ن َ ] ( ع ص، اِ ) ج ِ عانس. رجوع به عانس شود.
عنس. [ ع َ ن َ ] ( ع مص ) نگریستن در عناس ( یعنی آیینه ) هر دم و هر ساعت. ( از منتهی الارب ) ( از آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
عنس. [ ع َ ] ( اِخ ) قبیله ای است از یمن که اسود عنسی کذاب، از آنان باشد. ( از اقرب الموارد ). لقب زیدبن مالک بن اُدَد که پدر قبیله ای است از یمن. ( منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ).
- مخلاف عنس؛ روستایی است به یمن، منسوب به عنس. ( از منتهی الارب ). مخلافی است در یمن، منسوب به عنس بن مالک بن اُدَدبن زیدبن یشجب بن یعرب بن قحطان رهط اسود عنسی که در زمان پیامبر ( ص ) ادعای پیغمبری کرد.( از معجم البلدان ).
عنس. [ ع َ ] ( اِخ ) ابن مالک بن اُدَد. از مذحج، از کهلان. جدی است جاهلی. و اسود عنسی و عماربن یاسر از نسل وی میباشند. ( از الاعلام زرکلی از جمهرةالانساب و السبائک ).

ابن مالک بن ادد از مذحج از کهلان جدی است جاهلی

💡 فقير گويد: كه قوم ياسر و عمّار ظاهرا بنى مخزومند؛ چه آنكه ياسر قحطانى و از عنس ‍بـن مـذحـج است و با دو برادر خود حارث و مالك به جهت طلب برادر ديگر خود از يمن بهمكّه آمدند، ياسر در مكّه بماند و دو برادرش برگشتند به يمن و ياسر حليف ابوحُذيفة بنالمغيرة المخزومى گرديد و سميّه كنيز او را تزويج كرد و عمّار متولّد شد ابوحذيفه او راآزاد كـرد لاجـَرَم ولاء عـمـّار بـراى بنى مخزوم شد و به جهت همين حلف و ولاء بود كه چونعـثـمان، عمّار را بزد تا فتق پيدا كرد و ضلعش شكست بنى مخزوم اجتماع كردند و گفتند:واللّه اگر عمّار بميرد ما احدى را به مقابل او نخواهيم كشت مگر عثمان را!(457)