صاحب گناه

صاحب گناه. [ ح ِ گ ُ ] ( ص مرکب ) گناهکار. مذنب:
به داور داور فریادخواهان
به یارب یارب صاحب گناهان.نظامی.

گناهکار

💡 درباره قسم اول گناهان فرمود: آن گناهى است كه خداوند صاحب گناه را در دنيا عقابنموده است و خداوند حكيم تر و بزرگوارتر از آن است كه دوباره او را در قيامت براىهمان گناه عذاب نمايد.

💡 برون رفتند چون صاحب گناهان ز شاه پاکدل زنهارّ خواهان

💡 پشیمان گشت و چون صاحب گناهان به پیش پیر آمد عذر خواهان

💡 در حديثى ديگر از امام صادق (عليه السلام ) مى خوانيم هنگامى كه از تفسير اين آيه سؤال شد فرمود: الامانة الولاية، و الانسان هو ابو الشرور المنافق: (امانت همان ولايت استو انسانى كه توصيف به ظلوم و جهول شده كسى است كه صاحب گناهان بسيار و منافقاست ).

💡 پس حال كه مقام و منزلت بنده اى از بندگان در نزد نَفْسِ تو بالاتر از حرمت سلطاندنيا و آخرت مى باشد، خويش را معذور مدان، وحال كه سجده ويژگان درگاه الهى دربردارنده خضوع و فروتنى اى است كه ذكرش ‍خواهد آمد، پس شايسته است كه تو نيز صاحب گناهان و جنايات هستى، بيم و خشوع وفروتنى مضاعف داشته باشى.

💡 آنگاه ادامه داد؛ بلى گناهان سه قسم است؛ اول گناهى است كه خدا مى بخشد. دوم گناهىاست كه او نمى بخشد. سوم گناهى است كه ما براى صاحب گناه به عفو الهى اميدواريم،ولى با داشتن اميد از عذاب او نيز مى ترسيم. عرض شد: اى اميرالمؤ منين (عليه السلام )مطلبى را كه فرموديد براى ما توضيح دهيد.