شیشه دل

شیشه دل. [ شی ش َ / ش ِ دِ ] ( ص مرکب ) مقابل سنگدل. شیشه جان. کنایه از نازک مزاج. ( از آنندراج ):
بر آن شیشه دلان از ترکتازی
فلک را پیش گشته شیشه بازی.نظامی.از دیدن رویت دل آئینه فروریخت
هر شیشه دلی طاقت دیدار ندارد.صائب ( از آنندراج ).تو شیشه دل ندهی تن به سختی ایام
وگرنه لعل ز کوه و کمر شود پیدا.صائب ( از آنندراج ).من شیشه دلم حوصله سنگ ندارم
دارم سر صلح و جگر جنگ ندارم.صائب.|| نامرد. ( غیاث ).

مقابل سنگدل شیشه جان کنایه از نازک مزاج.

💡 حدیث عشق شودناله ترجمانش و لرزد چو شیشه دل‌که‌کشد تیغ از میانش و لرزد

💡 گرچه صد شیشه دل پیش تو بر سنگ زدند نشنید از دل چون سنگ، کسی آه ترا

💡 سرمست می لذت دردم به خرام آر وین شیشه دل بشکن و در رهگذرم ریز

💡 می گدازد شیشه دل را می رنگین حسن دل ز ساغر می برد صهبای دل شیرین حسن

💡 شهری به شیشه دل ما سنگ می زنند در هیچ پای نیشتری از زجاج نیست

💡 مستی آسان نبود، حوصله ای می خواهد توبه این شیشه دلی هوش به صهبا مفروش