شکر شکر

شکرشکر. [ ش َ ک َ ش ِ ک َ ] ( نف مرکب ) که شکر را شکار کند. که رونق بازار شکر بشکند. کنایه است از سخت شیرین و شکرین:
هست گویی زمرّد و مرجان
خط سبز و لب شکرشکرش.ابورجاء غزنوی.

که شکر را شکار کند که رونق بازار شکر بشکند.

💡 تمام زهر شکایت نهان به شکر شکری همه معانی نفرین عیان به لفظ دعائی

💡 شکر شکر او چه شیرین است شکر گویم که شکّرم این است

💡 شکر شکر چه بخندد به روی من دلدار به روی او نگرم وارهم ز رو و ریا

💡 ببریده‌ای از شکر از آن می‌نالی وین طرفه که بی شکر شکر می‌خایی

💡 حلاوتست بلفظ ملیح در شکر که بی حلاوت نفس شکر شکر نبود

💡 چون بیند او مرا که من غمگینم پنهان پنهان شکر شکر می‌خندد