شه نشان

شه نشان. [ ش َه ْ ن ِ ] ( نف مرکب ) شاه نشان. نشاننده شاه. سلطان عظیم الشأن. دست نشانده کننده شاه و سلطان. سلطان بزرگ که کسی را به شاهی و سلطنت ناحیه ای بگمارد و منصوب سازد:
سر سرفرازان و گردنکشان
ملک عز دین قاهر شه نشان.نظامی.جای شاهان است یا رب فرخ و فرخنده باد
جاودان بر پادشاه شه نشان شه نشین.سلمان ساوجی.تو شه نشانی و ما شه تو شاه و ما بنده
تو آفتابی و ما مه تو ماه و ما اختر.قاآنی.|| ( ن مف مرکب ) که او را شاه نشانده و منصوب کرده باشد. رجوع به شاه نشان شود.

شاه نشان نشاننده شاه

💡 خسرو عادل امیر شه نشان کز عدل او گشت با شاهین کبوتر از محبت همنشین

💡 گاه کان و گاه جان و گه روان گاه در ملک معانی شه نشان

💡 یوسفم در حبس تو ای شه نشان هین ز دستان زنانم وا رهان

💡 طهماسب خان پناه جهان شاه شه نشان پرگاردار نقطهٔ کل نقد بوتراب

💡 آفاق حارسا ملکا ملک وارثا ای هم به ارث و هم به حسب شاه و شه نشان

💡 دگر کز شه نشان‌ها بود دیده و زآن سیمین‌بران لَختی شنیده