شقراء

لغت نامه دهخدا

شقراء. [ ش َ ] ( ع ص ) مؤنث اشقر. زن سرخ و سپید. ج، شُقْر، شُقْران. ( ناظم الاطباء ).
شقراء. [ ش َ ] ( اِخ ) نام مادیانی که خودش و صاحبش هر دو کشته شدند.
- امثال:
اشأم من الشقراء. ( ناظم الاطباء ). اسب شیطان بن لاطم که خود و صاحبش کشته شدند، گویند: اشأم من الشقراء. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
|| اسب خالدبن جعفر کلابی که در تندروی بدان مثل زنند. ( از اقرب الموارد ).

جمله سازی با شقراء

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب

💡 مادر: شقراء، معروف به خيزران، امّ البنين، و بعضى گفته اند: نجمه بوده است.

💡 در سال 1152 ق. در شقراء از روستاهاى جبلعامل (نواحى لبنان ) و در خانواده اى اهل دين و دانش، نوزادى پا به عرصه هستى گذاشتكه او را جواد نهادند.

💡 در آن داستان قدیمی، قهرمان داستان زنی بسیار زیبا با موهای شقراء بود که به دلیل ظاهر متفاوتش، در میان مردم آن منطقه بسیار مشهور بود.

💡 او که با ویژگی‌های ظاهری مانند چهره شقراء و چشم‌های آبی شناخته می‌شد، توانست در مسابقات مدلینگ بین‌المللی به موفقیت‌های چشمگیری دست پیدا کند.

💡 با وجود اینکه ویژگی شقراء بودن در آن منطقه از جهان بسیار نادر بود، اما او همیشه با اعتماد به نفس با ظاهر متفاوت خود برخورد می‌کرد.

کلمات مرتبط

پیشنهاد شما
پیشنهادهای کاربران