شقراء
لغت نامه دهخدا
شقراء. [ ش َ ] ( ع ص ) مؤنث اشقر. زن سرخ و سپید. ج، شُقْر، شُقْران. ( ناظم الاطباء ).
شقراء. [ ش َ ] ( اِخ ) نام مادیانی که خودش و صاحبش هر دو کشته شدند.
- امثال:
اشأم من الشقراء. ( ناظم الاطباء ). اسب شیطان بن لاطم که خود و صاحبش کشته شدند، گویند: اشأم من الشقراء. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
|| اسب خالدبن جعفر کلابی که در تندروی بدان مثل زنند. ( از اقرب الموارد ).
جمله سازی با شقراء
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 مادر: شقراء، معروف به خيزران، امّ البنين، و بعضى گفته اند: نجمه بوده است.
💡 در سال 1152 ق. در شقراء از روستاهاى جبلعامل (نواحى لبنان ) و در خانواده اى اهل دين و دانش، نوزادى پا به عرصه هستى گذاشتكه او را جواد نهادند.
💡 در آن داستان قدیمی، قهرمان داستان زنی بسیار زیبا با موهای شقراء بود که به دلیل ظاهر متفاوتش، در میان مردم آن منطقه بسیار مشهور بود.
💡 او که با ویژگیهای ظاهری مانند چهره شقراء و چشمهای آبی شناخته میشد، توانست در مسابقات مدلینگ بینالمللی به موفقیتهای چشمگیری دست پیدا کند.
💡 با وجود اینکه ویژگی شقراء بودن در آن منطقه از جهان بسیار نادر بود، اما او همیشه با اعتماد به نفس با ظاهر متفاوت خود برخورد میکرد.