شب رفتن

شب رفتن. [ ش َ رَ ت َ ] ( مص مرکب ) در شب راه پیمایی کردن. در تاریکی رفتار نمودن. به هنگام شب راهی شدن. || شب به پایان رسیدن:
شب رفت و حدیث ما به پایان نرسید
شب را چه گنه قصه ما بود دراز.محزون تبریزی.

در شب راه پیمایی کردن در تاریکی رفتار نمودن.

💡 خرج یک شب رفتن شمرانش لنگ لیک «‌بابا» را دهد خرج فرنگ

💡 خلعت اسری به برانداخته جامه شب رفتن ازان ساخته

💡 بگفتند: شب وقت مردان بود بدو در به شب رفتن آسان بود