شارل حلو

شارل حلو ( عربی: شارل الحلو؛ ۲۵ سپتامبر ۱۹۱۳ – ۷ ژانویهٔ ۲۰۰۱ ) یک سیاست مدار اهل لبنان بود.

[ویکی فقه] شارل حِلو، چهارمین رئیس جمهوری لبنان پس از استقلال (۱۳۴۳ـ۱۳۴۹ش/ ۱۹۶۴ـ۱۹۷۰) بود.
وی در ۲۳ شوال ۱۳۳۱ (۳ مهر ۱۲۹۲) / ۲۵ سپتامبر ۱۹۱۳، در خانواده ای مارونی، در بیروت به دنیا آمد. پس از اتمام دوره دبیرستان در بیروت، برای ادامه تحصیل به مدرسه عالی حقوق فرانسه رفت و موفق به اخذ دانشنامه رشته حقوق شد. پس از آن به وکالت پرداخت و تا ۱۳۲۵ش/۱۹۴۶ سردبیری و نویسندگی در روزنامه فرانسوی زبان لوژور لبنان را برعهده داشت وی همراه پیر جمیّل در ۱۳۱۵ش/۱۹۳۶ حزب کتائب را پایه گذاری کرد، اما پس از مدت کوتاهی از آن کناره گرفت و به حزب قانون اساسی (الحزب الدستوری) به رهبری بشاره خوری، نخستین رئیس جمهوری لبنان، پیوست. حلو از ۱۳۲۶ تا ۱۳۲۸ش/ ۱۹۴۷ـ ۱۹۴۹ سفیر لبنان در واتیکان بود. در ۱۳۲۸ش/ ۱۹۴۹ وزارت دادگستری و وزارت امورخارجه، در ۱۳۳۳ـ۱۳۳۴ش/۱۹۵۴ـ ۱۹۵۵ وزارت دادگستری وبهداشت، در ۱۳۳۷ش/ ۱۹۵۸ هم زمان وزارت اقتصاد و وزارت اطلاع رسانی، و در ۱۳۴۳ش/۱۹۶۴ وزارت تربیت ملی و هنرهای زیبا را برعهده داشت.

💡 او در قله عظمت و منزلت بود و بالاترين قدرت سياسى و مذهبى در كشور لبنان بهشمار مى آمد. وى بر قلب ميليون ها انسان در كشورهاى مختلف، اعم از شيعه و سنى ومسيحى، حكومت مى كرد. شخصيت او همه صاحب منصبان را به كرنش وا مى داشت. بارهاآقاى شارل حلو، رئيس جمهور وقت لبنان در ماشين امام موسى صدر را باز كرد تا او بااحترام سوار ماشين بشود.