سود کردن

سود کردن. [ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) ربح بردن. نفع کردن. || سود دادن. فایده دادن:
چه سود کند که آتش عشقش
دود از دل و جان من برانگیزد.عسجدی.پنبه بدان تر کنند و برگیرند عظیم سود کند. ( نوروزنامه ).
لابه کردیمش بسی سودی نکرد
یار من بستد مرا بگذاشت فرد.مولوی.تا میل نباشد بوصال از طرف دوست
سودی نکند حرص و تمنا که تو داری.سعدی.ظاهر آن است که با سابقه لطف ازل
جهد سودی نکند تن بقضا دردادم.سعدی.چنگ در پرده همین میدهدت پند ولی
وعظت آنگاه کند سود که قابل باشی.حافظ.

( مصدر ) بهره بردن نفع کردن منفعت کردن.

💡 و گفته اند از جوانمردی نبود بر دوستان سود کردن.

💡 ورت عزیمت حج شد مراد ازان سفرت امید ده سی و چل سود کردن سوداست

💡 گفتی بخواه چیزی کان سودمندت آید کز سود کردن تو نبود مرا زیانی