سنگه

لغت نامه دهخدا

سنگه. [ س َ گ َ / گ ِ ] ( اِ ) خارپشتی که خارهای خود را مانند تیر اندازد. ( برهان ) ( آنندراج ). خارپشت. ( اوبهی ) ( مجمع الفرس ). جانوری است از سگ کوچکتر خارهای چون تیر دارد و بمردم اندازد. ( صحاح الفرس ) تشی. سفر. مرزنگوش. پیهن. ( یادداشت بخط مؤلف ):
تو این رو سوی پارسی چون کشی
یکی سنگه خواندش و دیگر تشی.اسدی.|| درخت به است که در رامسر نام سنگه بوی دهند. ( جنگل شناسی ساعی ص 242 ).

فرهنگ فارسی

خار پشتی که خارهای خود را مانند تیر اندازد خار پشت

دانشنامه عمومی

سنگه ( به ایتالیایی: Seneghe ) یک کومونه در ایتالیا است که در استان اریستانو واقع شده است. سنگه ۵۷٫۸ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۹۴۴ نفر جمعیت دارد.

جمله سازی با سنگه

💡 کره سنگه دشت، بارگیرمه خاطِر تو اراده به کوه دارمه، نَشُومَهْ بی تو

💡 چی بُولارجونْ، مازندرون بئی بو کَرِه سنگه دشت چادرْ اَلْووُن بئی بو

💡 «اَتَل متل توتوله، آسِدعلی چه‌جوره؟ یه ریش داره تا سینه، سینهٔ پُر زِ کینه؛ قلبش مثالِ سنگه، حرف‌هاش همه جفنگه»

💡 دل سنگه منی،اُوچییِهْدارنه مه چِشْ؟ دلْ اوُئه منی، چیوَرْ نمیرْنِهْ آتَشْ؟

💡 منْ تنه نوم ره ورمه هر روزه سی جا تو سنگه دلْ مه نوم ره زبون گنی؟ نا