سنگدانه

سنگدانه. [ س َ ن َ / ن ِ ] ( اِ مرکب )چینه دان مرغ. ( آنندراج ). سنگدان و معده سوم طیور. ( ناظم الاطباء ). || غله ای است که اهل هند آنرا کلتهی خوانند. ( آنندراج ). نوعی از غله. || سفالگر. || کارخانه سفالگری. || بتکده. || بت ساز. ( ناظم الاطباء ).

چتنه دان مرغ. یا بت ساز

سنگدانه ( به انگلیسی: Aggregate ) مجموعه ای است از دانه های سنگی که به عنوان عضوی از بتن ایفای نقش می کند. خواص فیزیکی سنگدانه ها معمولاً مورد بررسی بیشتر قرار می گیرد زیرا در مقایسه با ویژگی های شیمیایی، تأثیر بیشتری روی عملکرد بتن حاصل دارد. تخلخل، شکل و بافت از خواص سنگدانه ها هستند که تعیین کننده وزن واحد حجم، مدول الاستیسیته و پایداری ابعادی بتن است.
عمدتاً به دو دسته گردگوشه و تیزگوشه ( شکسته ) تقسیم می شود. شن های طبیعی، معمولاً دارای شکلی گردگوشه و بافت سطحی صاف هستند. در مقابل، سنگ های شکسته دارای سطحی زبر و خشن بوده و بسته به نوع سنگ معدن و انتخاب سنگ شکن، سنگدانه های شکسته ممکن است دارای مقادیر قابل ملاحظه ای دانه های پولکی یا طویل باشند که تأثیر منفی روی عملکرد بتن دارد. وجود سنگدانه های دارای ابعاد بزرگ و همچنین نسبت زیاد سنگدانه های پولکی و طویل در بتن باعث به وجود آوردن لایه نازک آب در فصل مشترک خمیره سیمان و سنگدانه شده، این لایه در ضعیف کردن پیوستگی خمیره سیمان و سنگدانه در مرز بین سنگدانه و خمیره بسیار مؤثر است.
سنگدانه (سرده). سنگدانه ( نام علمی: Lithospermum ) نام یک سرده از تیره گاوزبانیان است.
این گونه تقریبا در همه جای جهان توزیع شده اما اکثر آنها بومی آمریکا هستند و مرکز تنوع آنها در جنوب غربی ایالات متحده آمریکا و مکزیک است.
بعضی گونه ها مانند سنگدانه خودرو گاهی اوقات در تیره گاوزبانیان طبقه بندی میشوند، اما این گونه توسط آثار مانند گیاهان چین علاوه بر این، مطالعات ملکولی ۲۰۱۰ نشان داد که این گونه باید در سنگدانه گنجانده شود.
سنگدانه (گیاه). سنگدانه ( نام علمی: Lithospermum officinale ) نام یک گونه از سرده سنگدانه است.

💡 بتن رومی نیز همانند هر بتن دیگری از یک سنگدانه، ملات هیدرولیک و یک چسب مخلوط شده با آب که به مرور زمان سخت می شود، تشکیل شده است. ترکیب سنگدانه ها گوناگون بوده و شامل قطعات سنگ، کاشی سرامیک، آهک و قلوه سنگ از بقایای ساختمان های قبلی تخریب شده بود. در رم، توف یه دلیل در دسترس بودن، اغلب به عنوان سنگدانه مورد استفاده واقع می شد.

💡 واکنش‌ها و بازکریستالیزه شدن‌های دیگری نیز از قبیل هیدراسیون کانی‌های رسی در برخی از سنگدانه‌ها می‌تواند منجر به انبساط مخرّب شود.

💡 دپوی سنگدانه‌ها، سیلوی سیمان، بچینگ پلانت (دستگاه پیمانه و توزین کردن سیمان)، مخزن و کنتور اندازه‌گیری آب.

💡 موادی به جزء آب و سیمان و سنگدانه، که پیش از، یا هنگام ساخت بتن، به آن افزوده می‌شود و در تعیین نسبتهای اختلاط (مگر مواردی که کاهش آب بتن در نظر باشد) محاسبه نمی‌شوند.

💡 خرابی بتن ممکن است توسّط علل گوناگونی ایجاد شود. بتن ممکن است در اثر آتش، انبساط سنگدانه‌ها، تأثیرات آب دریا، خوردگی باکتریال، شسته شدن کلسیم، آسیب‌های فیزیکی و آسیب‌های شیمیایی (کربوناسیون، کلریدها، سولفات‌ها و جریان آب مقطّر) آسیب ببیند. آسیب دیدگی‌های فوق خود می‌توانند مسبّب تشدید در معرض بودن بتن برای خرابی‌های جدید باشند.

💡 استفاده از سنگدانه‌های شکسته سبب افزایش مقاومت بتن خودمتراکم می‌شود (به دلیل افزایش قفل و بست بین ذرات) و در حالی که سنگدانه‌های گرد گوشه به دلیل کاهش اصطکاک داخلی روانی آن را اصلاح می‌کند. استفاده از دانه بندی گسسته به‌طور معمول به دلیل کاهش اصطکاک داخلی موجب بهبود روانی مخلوط خواهد شد.