لغت نامه دهخدا
سنگ سای. [ س َ ] ( نف مرکب ) سنگ ساینده:
گهی جانور بُد رونده ز جای
بسینه زمین در بتن سنگسای.اسدی.زهر بقعه شدندی سنگ سایان
بماندندی در او انگشت خایان.نظامی.
سنگ سای
فرهنگ فارسی
سنگ ساینده
جمله سازی با سنگ سای
💡 کُهی جانور بُد رونده ز جای به سینه زمین در به تن سنگ سای
