سرای کهن

سرای کهن. [ س َ ی ِک ُ هََ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) جهان. ( آنندراج ).

جهان

💡 بسی گذشت که آدم درین سرای کهن مثال دانه ته سنگ آسیا بودست

💡 چنان نامور مرد شیرین‌سخن به نوی بشد زین سرای کهن

💡 نهالی مرا خاک توران بود سرای کهن کام شیران بود

💡 چنین است رسم سرای کهن سکندر شد و ماند ایدر سخن

💡 که بنیاد فرهنگ و پای سخن به کیوان زند در سرای کهن

💡 چنین است رسم سرای کهن بنائی دگر کس نکرد از نوی