لغت نامه دهخدا
سدره نشینان. [ س ِ رَ / رِ ن ِ ] ( اِ مرکب ) کنایه از ملائکه مقرب است. ( برهان ) ( رشیدی ) ( آنندراج ):
سدره نشینان سوی او پر زنند
عرش روان نیز همین در زنند.نظامی.که ای بلندنظر شاهباز سدره نشین
نشیمن تو نه این کنج محنت آباد است.حافظ.