سحر بیان

سحربیان. [ س ِ ب َ ] ( ص مرکب ) کسی که بیان او سحرآمیز باشد. بغایت فصیح و بلیغ:
منم آن سحربیان کز مدد طبع سلیم
نبرد ناطقه نام سخنم بی تعظیم.عرفی ( از آنندراج ).

کسی که بیان او سحر آمیز باشد

💡 بنان سحر بیان مرا که در مدحت ز خامه عنبر سارا فشاند و مشک ختن

💡 منم آن سحر بیان کز مدد طبع سلیم نبرد ناطقه نام سخنم بی تعظیم

💡 شهید سحر بیانی هلاک نامه ندانی که گفته حرف سخن عاجزان جواب ندارد؟

💡 که این سحر کاری که من می‌کنم نکردی به سحر بیان عنصری

💡 آنجا که زبان قلمش در سخن آید بر معجزه تفضیل بود سحر بیان را

💡 بیدل نفسم سحر بیان خم زلفی است آشفت جوابی که طرف شد به سؤالم