ساغری ساز

واژه «ساغری‌ساز» در زبان فارسی به فردی گفته می‌شود که شغل او ساختن و دوختن کفش‌هایی از جنس ساغری بوده است. ساغری در گذشته به نوعی چرم مرغوب، نرم و دباغی‌شده گفته می‌شد که از آن برای تهیه کفش‌های بادوام و نسبتاً نفیس استفاده می‌کردند. از آنجا که این نوع چرم ارزش و کیفیت بالاتری نسبت به چرم‌های معمولی داشت، کفش‌های ساخته‌شده از آن نیز جایگاه خاصی در میان مردم، به‌ویژه طبقات خاص و روحانیان، پیدا می‌کرد. «ساغری‌ساز» در واقع همان کفاش یا کفش‌دوزی است که به‌طور تخصصی در کار تولید این نوع کفش‌ها فعالیت می‌کرده و مهارت او در کار با چرم ساغری اهمیت ویژه‌ای داشته است. این واژه از نظر ساختاری یک ترکیب وصفی-شغلی است که در آن «ساغری» به نوع چرم و «ساز» به معنای سازنده و پدیدآورنده اشاره دارد. در متون قدیمی فارسی، این واژه بیشتر برای معرفی اصناف و حرفه‌های سنتی به کار می‌رفته و نشان‌دهنده جایگاه اجتماعی مشاغل مختلف بوده است. ساغری‌سازان معمولاً در بازارهای قدیمی و راسته‌های مخصوص کفاشان فعالیت می‌کردند و بخشی از نظام صنفی شهرهای سنتی را تشکیل می‌دادند. بنابراین «ساغری‌ساز» تنها نام یک شغل ساده نیست، بلکه بازتابی از فرهنگ کار، صنعت چرم‌دوزی و نظام حرفه‌ای در گذشته جامعه ایرانی به شمار می‌آید.