زمین گیری

زمین گیری. [ زَ ] ( حامص مرکب ) اقعاد. زمانت. ( یادداشت بخط مؤلف ). حالت زمین گیر. رجوع به ماده قبل شود.

حالت زمین گیر زمانت

💡 باغ را آب لطافت دهی از جلوه ناز، با زمین گیری، از آن سرو روانست که تو

💡 با زمین گیری کمان آسمان نتوان کشید تا نگردی راست چون تیر، این کمان نتوان کشید

💡 با زمین گیری سپهر گرم رفتاریم ما همچو مرکز پای بر جاییم و سیاریم ما

💡 سنگ راه ما نگردد پله افتادگی با زمین گیری چو نقش پا به منزل می رویم

💡 گوشه گیران را امید صید دارد گوشه گیر مطلب دام از زمین گیری شکاری بیش نیست

💡 جز زمین گیری ندارد پله عشق مجاز آشیان چون قمریان بر سر و پا در گل مکن