روشن روانی

روشن روانی. [ رَ / رُو ش َ رَ ] ( حامص مرکب ) صفت روشن روان. روشندلی. ( فرهنگ فارسی معین ). رجوع به روشن روان و روشندلی شود.

روشن ضمیری دانایی آگاهی.

💡 ز روشن روانی که دارد چو آب به دو چشم روشن شد است آفتاب

💡 بتنها قطع این ره نیست ممکن مگر در صحبت روشن روانی

💡 شبنم از روشن روانی محو شد در آفتاب هرکه صائب صاف گردد زود واصل می‌شود

💡 اگر چه بود از روشن روانی شمع محفلها ز آب دیده من گوهر نایاب شد آتش

💡 به روشن روانی برآور دمی که یک مرد دانا به از عالمی