رسن تابی

رسن تابی. [ رَ س َ ] ( حامص مرکب ) عمل و شغل رسن تاب. ( یادداشت مؤلف ). تابیدن ریسمان. رسن تابیدن. || کنایه از فکر بر اصل کردن برای هلاک یا تخریب کسی. ( از آنندراج ):
چرخ با آنکه سر مو ز حمل پشم تراست
به رسن تابی منصوروشان استاد است.ملا طغرا ( از آنندراج ).و رجوع به رسن تاب و مترادفات کلمه شود.

عمل و شغل رسن تاب یا کنایه از فکر در اصل کردن برای هلاک یا تخریب کسی.

💡 از ره توفیق پس پس رفتنت همچو استاد رسن تابی بس است

💡 از کار عدوت چون روان گردد تعلیم توان ستد رسن تابی

💡 زلف تو دائم رسن تابی کند تا کشد دلها از آن چاه ذقن

💡 نه مرا چنبر رسن تابی کرده بی‌پیرهن گریبانی