رخت سوز

رخت سوز. [ رَ ] ( نف مرکب ) رخت سوزنده. آنکه اثاث البیت خود را می سوزاند. ( ناظم الاطباء ). || آنچه رخت را بسوزاند. سوزنده جامه و مان:
بدین غافلی می گذاریم روز
که در مازنند آتش رخت سوز.نظامی.

رخت سوزنده آنکه اثاث البیت خود را می سوزاند.

💡 ای آتش رخت سوز عشاق در عشق تو رخت‌ها کشیدند

💡 بدین غافلی می‌گذاریم روز که در ما زنند آتش رخت سوز

💡 هر شبی چون شمع بی‌صبح رخت سوز و تفی تا سحر دارم ز تو

💡 دور از رویت چو شمع ازان میسوزم کز شمعِ رخت سوز به دل میآید