ربیع حارثی

ربیع حارثی. [ رَ ع ِ رِ ] ( اِخ ) ربیعبن زیادبن انس بن دیان بن قطن بن زیادبن حارث بن مالک بن ربیعةبن کعب بن حارث حارثی. از بنودیان و پادشاه فاتحی بود و عهد پیغمبر اسلام را درک کرد. عبداﷲبن عامر او راوالی سیستان کرد ( سال 29 هجری ). او را با عمربن خطاب اخباری است. خلیفه ثانی به یارانش گفت: مرا بمردی راهنمایی کنید که دوران ریاستش گویی رئیس نیست و وقتی که رئیس نیست گویی رئیس است، گفتند: چنین کسی را بجز ربیعبن زیاد نمی شناسیم، گفت: راست گفتید. ربیع در والیگری بسال 53 هَ. ق. درگذشت. ( از اعلام زرکلی ).رجوع به تاریخ سیستان ص 91 و 92 و الاصابة ج 1 شود.

ربیع بن زیاد بن انس بن دیان بن فطن بن زیاد بن حارث بن مالک بن ربیعه بن کعب بن حارث حارثی از بنودیان و پادشاه فاتحی بود و عهد پیغمبر اسلام را درک کرد.

💡 نخستین بار در سال ۲۳، عاصم بن عمرو زرنج را محاصره و آن را به صلح گشود. بار دیگر در سال ۳۰، ربیع حارثی به سبب نقض پیمان صلح زرنگ، با حمله به این شهر و کشتن بسیاری از مردم، مدافعان را مجبور به پذیرش شروط سنگین صلح کرد، چنان‌که در ازای صلح، یک هزار برده و جامِ زرین به دست به مسلمانان پیشکش کردند. پس از خروج ربیع در سال ۳۲ از شهر، مردم جانشین او را بیرون راندند که در پی آن، عبدالرحمان بن سَمُره بر آنان تاخت و مردم شهر با پرداخت دومیلیون درهم و دوهزار غلام در امان ماندند. عبدالرحمان، پس از آشوب‌های اواخر حکومت عثمان بن عفّان (حک: ۲۳–۳۵)، اُمَیربن اَحمَر یَشکُری را برآنجا گمارد و خود نزد عثمان رفت، که متعاقب آن، مردم زرنگ فرمانروای جدید را نیز از شهرشان بیرون راندند.