لغت نامه دهخدا
رباعی مجرد. [ رُ ی ِ م ُ ج َرْ رَ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) ( اصطلاح صرف ) کلمه ای که تنها چهار حرف اصلی داشته باشداعم از فعل و اسم: فعل رباعی مجرد، فعلی را گویند که چهار حرف اصلی داشته و عاری از حرف زاید باشد و آن در زبان عربی تنها یک باب است بدین شرح ( ماضی و مضارع و مصدر ): فَعْلَل َ یُفَعْلِل ُ فَعْلَلَةً فِعْلالاً: زَلزَل َ یُزَلزِل ُ زَلزَلَةً زِلزالاً. اسم رباعی مجرد، اسمی را گویند که تنها چهار حرف اصلی داشته باشدبدون حرف یا حروف زاید، و آن در زبان تازی فقط پنج وزن معین دارد: فَعْلَل ( جعفر ) فِعْلَل ( مانند درهم )، فُعْلُل ( برثن )، فِعْلِل ( زبرج )، فِعَل ( قمطر ).
