دمگه

دمگه. [ دَ گ َه ْ ] ( اِ مرکب )دمگاه که کوره آهنگری می باشد. ( یادداشت مؤلف ). کوره آهنگران و مسگران و زرگران. ( فرهنگ جهانگیری ) ( از برهان ). || گلخن. تون حمام. || جای نفس که دهان باشد. ( انجمن آرا ) ( از آنندراج ):
من چه گویم چون مرا بردوخته ست
دُمگه او دَمگهم را سوخته ست.مولوی.و رجوع به دمگاه در همه معانی شود.
دمگه. [ دُ گ َه ْ ] ( اِ مرکب ) دمگاه که دم از آنجا روید. ( انجمن آرا ) ( آنندراج ):
از دم و دمگاه اویم دم گرفت
دُمگه او دَمگهم محکم گرفت.مولوی.رجوع به دُمگاه شود.

( اسم ) ۱ - محل کار گذاشتن دم در کنار کوره. ۲ - کوره زرگران و آهنگران و مسگران. ۳ - گلخن حمام.
دمگاه که دم از آنجا روید.

💡 پیش دیوان درون دمگه زشت زنگیان پای‌کوب بر انگِشت

💡 من چگویم که مرا در دوخته‌ست دمگهم را دمگه او سوخته‌ست

💡 زنده نی تا همدم عیسی بود مرده نی تا دمگه عیسی شود

💡 گه در طواف آتشم گه در شکاف آتشم باد آهن دل سرخ رو از دمگه آهنگرم

💡 لب روح القدست اینکه به نای دل من دم قدسی دمد و دمگه و دمساز آید